De wedstrijd kende lange tijd een hoog tempo. Beide ploegen zochten de duels op, soms stevig, maar aanvankelijk binnen de grenzen van het spel. De score liep snel op en het publiek kreeg attractief waterpolo voorgeschoteld. Tot diep in de derde periode bleef het spannend, met 10‑10 als logisch gevolg van twee ploegen die elkaar geen centimeter gunden.
De Ham wist daarna door te drukken en liep uit naar 12-17, mede dankzij scherp afronden en snelle omschakelingen. Polar Bears bleef knokken en scoorde via onder meer Slings en Scherrenburg, maar de marge bleef in het voordeel van de bezoekers. In de laatste periode veranderde het spel ook van fysiek hard maar binnen de regels naar overtredingen die de grens opzochten en er overheen gingen, waardoor de sportieve strijd plaats maakte voor onrust, irritatie en momenten die niets meer met waterpolo te maken hadden en meerdere straffen en uitsluitingen opleverde.
De slotminuten werden ontsierd door acties die door spelers, staf en publiek als onacceptabel werden ervaren. Het ging niet meer om felheid of fysieke duels, maar om gedrag dat de veiligheid en sportiviteit aantastte. De wedstrijd werd daardoor in een bedrukte sfeer uitgespeeld, met teleurstelling aan beide kanten. Na afloop was het sentiment duidelijk: dit was niet de manier waarop waterpolo beleefd moet worden. De sport is fysiek, intens en soms hard, maar nooit bedoeld om te ontsporen in geweld of onbeheerste frustratie.
De Ham vertrok met de overwinning, maar zonder de voldoening die bij een sportieve zege hoort. Voor beide ploegen ligt er nu een duidelijke opdracht: evalueren, herstellen en terugkeren naar de kern van de sport.
