Huggies kwam als jong in 1994 aan in het dierenpark, nadat ze zonder moeder in het wild gevonden was. De eerste periode leefde de jonge Huggies samen met leeftijdsgenoot bruine beer Björna, die nu nog steeds in Het Berenbos leeft.
Omdat Huggies uit het wild kwam, zijn haar genen van onschatbare waarde voor het managementprogramma. Die ‘wilde’ genen zorgen namelijk voor extra genetische diversiteit. Ze heeft dus een belangrijke rol gespeeld voor de instandhouding van de reservepopulatie ijsberen in dierentuinen. Huggies heeft elf nakomelingen gekregen, waaronder een drieling. Deze nakomelingen hebben zelf jongen gehad en inmiddels hebben dié ook weer jongen. Huggies is dus eigenlijk een overgrootoma.
Haar hoge leeftijd bracht volgens het park helaas ook ouderdomsklachten met zich mee. “Zo had ze aanzienlijke slijtage aan haar gebit en vergevorderde artrose. De pijnstillers die ze voor haar artrose kreeg, leken niet meer te helpen. Daarnaast bleef ze afvallen, ondanks dat ze apart van de andere ijsberen werd gevoerd. Daarom is besloten Huggies te euthanaseren.”
